محمدرضا تفضلی، آهنگساز و مدرس دانشگاه، در گفت‌وگویی به بررسی وضعیت دانشجویان و تأثیر مکاتب موسیقی بر آثارش پرداخت. او در پاسخ به این پرسش که آیا دانشجویان کنونی کمتر از گذشته دغدغه‌های اجتماعی و سیاسی دارند، اظهار داشت که این نتیجه‌گیری کمی سلیقه‌ای است و نمی‌توان گفت دانشجویان امروز به مسائل اجتماعی، فرهنگی و هنری بی‌توجه هستند. تفضلی تأکید کرد که دانشگاه همواره مکانی برای تنوع فکری بوده و برخلاف فضای مجازی، همسویی بارزی در مورد یک موضوع خاص در آن دیده نمی‌شود. او افزود که دغدغه‌ها در دوران مختلف متفاوت هستند و این تفاوت‌ها بر نگرش دانشجویان و کارهایشان تأثیر می‌گذارد.

در ادامه، تفضلی به شوخی دانشجویان که او را «نوه شستاکوویچ» می‌نامند، اشاره کرد و دلیل آن را تحصیلش نزد باریس تیشنکو، شاگرد شستاکوویچ در سن‌پترزبورگ، و تلاشش برای معرفی مکتب شستاکوویچ به عنوان یک زبان در کنار سایر مکاتب اروپایی و آمریکایی در ایران دانست. او به تنوع گفتمان در موسیقی اعتقاد راسخ دارد و معتقد است که رویکرد تک‌زبانی به رکود منجر خواهد شد. تفضلی به تأثیرگذاری اساتید خارجی مانند دلبر حکیمووا و تامارا دولیدزه در نوازندگی پیانو و طالب خان شهیدی و خیام میرزازاده در آهنگسازی بر فضای آکادمیک موسیقی ایران اشاره کرد. او همچنین از تلاش‌های مسعود ابراهیمی در ترجمه و تدریس علوم نظری موسیقی و گیتا دانایی در تدریس پیانو پیش از بازگشت خود به ایران قدردانی کرد و به فعالیت‌های مهدی حسینی در سن‌پترزبورگ در زمینه موسیقی معاصر اشاره داشت که کنجکاوی دانشجویان دانلود آهنگ را برانگیخته بود.

تفضلی در مورد تأثیر شستاکوویچ بر زبان آهنگسازی‌اش گفت که با وجود رگه‌هایی از این مکتب در آثارش، موسیقی ایرانی به او کمک کرده تا استقلال زبانی خود را حفظ کند و کاملاً تحت تأثیر آن زبان قرار نگیرد. او با تأکید بر اهمیت اصالت (اُریژینالیته)، بیان کرد که هرچند تأثیر آهنگسازانی چون شستاکوویچ و پروکفیف را به دلیل قدرت زبانشان کتمان نمی‌کند، اما موسیقی ایرانی نقش بسزایی در حفظ استقلال و اصالت آثارش داشته است.